Γελάς, Ελλάς, Αγελάς

Ποτέ δεν θα ήταν πιο επίκαιρο το θέμα και το θέαμα από το θίασο του Ελεύθερου Θεάτρου απο τα δρώμενα τώρα, στην αγαπημένη μας χώρα, της φαιδράς αειθαλούς πορτοκαλέας..
Το πρόγραμμα είναι από την ομώνυμη παράσταση του 1987 σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή,
“Γελάς Ελλάς αγελάς” δηλαδή ” Γελάς Ελλάδα αγελάδα”

Ηταν καλοκαιρινή επιθεώρηση που είχε ανέβει στο Πάρκ, σε μία από τις τελευταίες εμφανίσεις ( μελών πλέον ) του “θρυλικού”
ΕλευθέρουΘεάτρου….
Για την ανάμνηση, επισυνάπτω τις δύο σχετικές φωτογραφίες και σχολιάζω αυτήν με τον θίασο…..
Αρκετοί και αρκετές κομψότεροι απ’ότι σήμερα…και δύο που έχουν “φύγει”…..
Μπροστά λοιπόν, φάτσα – φόρα, ο Γιάννης Φέρτης…. Πίσω του και στην πρώτη σειρά, από αριστερά οι κυρίες : Ελένη Κούρκουλα, Μίνα Αδαμάκη, Δήμητρα Παπαδοπούλου, Μίρκα Παπακωνσταντίνου και Βάνα Παρθενιάδου.
Στην επόμενη σειρά : ο Θανάσης Βαλτινός, ο Μίμης Χρυσομάλλης, οι κυρίες Ελένη Κρίτα και Κλαίρη Κατσαντώνη ( και οι δύο , αγνώστων λοιπών στοιχείων….) και ο Βλάσσης Μπονάτσος ….
Και τέλος ο Βασίλης Κούκουρας ( μάάλιστα – μάάλιστα ,τότε καλός φίλος του Σταμάτη πριν γίνει Πανελλήνια τηλεοπτική personna σαν φίλος του Ρώμα….) ο Σταμάτης Φασουλής, ο (για μένα άγνωστος) Μάϊκ Νικολάτος και ο Γιάννης Μπέζος.

Και αν παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι…

Κήνσορες και κόμματα

Κήνσωρ Κάτων ο πρεσβύτερος

Στην Ελληνική πολιτική πραγματικότητα ( μέχρι και σήμερα ακόμα ) δεν συνηθίζεται η εναλλαγή στις ηγεσίες των κομμάτων. Συνακόλουθα και οι πρώην μέγιστοι αποχωρούν συνειδητά από την επικαιρότητα και αυτό ( κατά κύριο λόγο ) γιατί η τυχόν “παρουσία” τους θα ενοχλούσε τον σημερινό παμμέγιστο, ή την όποια κομματική γραμμή ή τις γενικές αρχές του κόμματος κλπ κλπ….
Από την άλλη πλευρά δημιουργείται ένα νεφέλωμα, δίκην μαγικού χαλιού, όπου “αράζει” ο πρώην, πιστούμενος με χαρακτηριστικές ιδιότητες τύπου “σοφός” , “νέστωρ”, “κήνσωρ” και λοιπά επιθέματα ( κομψότερη λέξη από το μπλάστρι….).
Θυμάμαι την φράση ενός γνωστού (αλλά παροπλισθέντος από τον ευεργετηθέντα…) “νέστωρα” , όταν σε δημοσιογραφική ερώτηση ( την εποχή που μία ολόκληρη παράταξη έψαχνε μήπως και ανακαλύψει κανένα άλλο πτυχείο εκτός από το “θρυλικό” μάστερ Ιστορίας….) με περιεχόμενο: “Πιστεύετε ότι έπαιξε ρόλο στην ψηφοφορία για την ανάδειξη αρχηγού του κόμματος, το όνομα Καραμανλής ;”
Απάντησε ξερά “φυσικά”.
Θα πρότεινα τον τίτλο El Cid (!!!) αντί για εκείνον που δίνω στο σημείωμα μου αυτό, μου αρέσει το σκεπτικό του Παπαχελά(ΑΠΟΨΗ – ΑΛ.ΠΑΠΑΧΕΛΛΑΣ), αλλά θα επέμενα και στην θέση ότι : ” Χάθηκε το παιγνίδι της οικονομίας και αντί να αλλάξουν οι παίκτες…..άλλαξε η μπάλα…..
Στη φωτογραφία ο κήνσωρ Κάτων γνωστός για το σώμα των φοροεισπραχτόρων που δημιούργησε, προκειμένου να μην αποφεύγουν οι πλούσιοι τη φορολόγησή τους.
Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ -Ιωάννα Ζούλα

Jazz 21-3-2010

Les black Jack

Aπο το Γιώργο, μετά τα επιτυχημένα events των Black Jacks λάβαμε το παρακάτω μηνυματάκι:
Απλή υπενθύμιση….

“Ξαναπαίζω μπάλα” την ερχόμενη Κυριακή
21 Μαρτίου 2010
στο Art Gallery cafe ( ακριβώς πίσω από το
Ασκληπιείο Βούλας ) . Αρχίζουμε 22:15 και
τερματίζουμε μετά από 2 ώρες και ένα τέταρτο.
Εξαιρετικό περιβάλλον και για ποτό και για φαγητό.

Φιλιά

Γιώργος

Event of 21-3-2010

Carla δεν είναι μόνο λίμνη

H ωραία Carla απεικονίζεται στο blog του Manolo, του γνωστού σχεδιαστή παπουτσιών μόνο και μόνο για τις ..μπότες της!
Μα είναι δυνατόν! Με τέτοια κιθάρα δίπλα της να προσέξει κανείς τις..μπότες! Φυσικά αστειεύομαι! Τα ατελείωτα πόδια της προσέχει κανείς και εκτιμά τη θέσης ως πρώτης κυρίας! Μου αρέσει το σχόλιο που έκανε κάποιος στο blog του Manolo και το παραθέτω αυτούσιο:
Those are some legs she’s got. She’s got to be the hottest first lady ever. Jackie O was classier and more elegant but Mme Sarkozy is – just wow.

Black Jack – βραδυά Jazz II

Η τρίτη τρίζει!! Μετά την επιτυχία των δύο πρώτων παραστάσεων, επαναλαμβάνεται η βραδυά Jazz . O Mάκης Aναστασόπουλος,σαξόφονο, ο Άγγελος Τσουρέλλης,πιάνο και ο Γιώργος με τα γαλλικά του,στο πιάνο (δίπλα!!) Αυτή τη φορά, η Αντωνία Τσολάκη, μπάσο, θα ομορφύνει την τριάδα των Jazzmen, με την παρουσία της. Ανανεωμένοι οι ίδιοι και το ρεπερτόριο, προετοιμάζουν μια ζεστή βραδυά.
Ιπποκράτους 1 και Γαληνού, στη Βούλα. Στις 28 Φεβρουαρίου, στις 10.
Θα ήταν ευπρόσδεκτη η παρουσία όλων των blogger, που αγαπούν την Jazz!
Miα γεύση από προηγούμενες φορές στην έκθεσή της στη YouTube

Black Jack, βραδυά Jazz

Bραδυά Jazz στη Βούλα. Ιπποκράτους 1 και Γαληνού. Στο art Gallery cafe. Συνάντηση τη βραδυά στις 6 Δεκεμβρίου, ώρα 10 μμ. Μετά το Ασκληπιείο

επί τραπέζης, η Τράπεζα

Ένα ανέκδοτο πυροδότησε το παρόν άρθρο και της αναμνήσεις από την υπηρεσία μου στην Τράπεζα. Όχι αυτή που εικονίζεται στο πλάι πάντως! Το ανέκδοτο είναι το εξής:
Ένας ηλικιωμένος πλησιάζει την ταμία μιας τράπεζας και της λέει:
- Θέλω να ανοίξω ένα γαμημένο λογαριασμό.
- Συγνώμη, κύριε, τι είπατε;
- Ένα γαμημένο λογαριασμό θέλω να ανοίξω.
- Συγνώμη, αλλά δεν είμαι υποχρεωμένη να ακούω τέτοια γλώσσα, κύριε, λέει η ταμίας.
- Τελείωνε, μωρή καριόλα, θέλω να ανοίξω ένα γαμημένο λογαριασμό. Τι πρέπει να κάνω επιτέλους για να ανοίξω έναν κωλολογαριασμό στην κωλοτράπεζά σας; .

Βάζει τα κλάματα η ταμίας, απομακρύνεται από το γκισέ και πηγαίνει στο διευθυντή της.

Του εξηγεί με λυγμούς την κατάσταση κι εκείνος εκνευρισμένος πλησιάζει τον ηλικιωμένο κύριο, που περιμένει βρίζοντας στο ταμείο…

- Ποιο είναι το πρόβλημα, κύριε; Τι συνέβη με την υπάλληλό μας; Τι της είπατε;
- Της είπα ότι κέρδισα 500.000.000 ευρώ στο γαμημένο το Λόττο και θέλω -ο διάολος να με πάρει!- να ανοίξω ένα γαμημένο λογαριασμό στη γαμημένη την τράπεζά σας, γαμώ τον μπελά μου, γαμώ!

Και ο διευθυντής:

- Και αυτή η πουτάνα σας τυραννάει ε; Χίλια συγνώμη
Δεν γινόταν βέβαια  στην Τράπεζα   ακριβώς έτσι!
Εξυπακούονταν όμως το γλείψιμο προς τον ελευθεριάζοντα Έλληνα επιχειρηματία….
(αυτόν που τα βρήκε από τον μπαμπάκα του και πρίν τα χάσει, ξοδέψει,διαλύσει, αγόραζε
“κύρος” και “αναγνώριση” από τους διευθυντές των καταστημάτων….).
Εν ονόματι της “προσελκύσεως και συντηρήσεως” της πελατείας, πάρα πολλοί από εμάς,
χάσαμε έστω και για μία φορά, για μία στιγμή, την προσωπική μας αξιοπρέπεια….
Κατάφερα να απαλλαγώ από αυτό το μίασμα και προσπάθησα για πάνω από το μισό της καριέρας μου,
να δημιουργήσω ένα περιβάλλον καλής εξυπηρέτησης του καθημερινού φυσιολογικού Έλληνα πελάτη.
Εν τούτοις, και κατά την “εφαρμογή των νέων διαδικασιών” ήμουν υποχρεωμένος να κάνω τον μαλάκα
για τους μεγαλοπελάτες των καταστημάτων στα οποία έκανα εφαρμογή, όπως :
- Τον μαστρωπό κοριτσιών της περιοχής, που τα “διαχειρίζονταν” στην Θεσσαλονίκη ( περιοχή Ιωαννίνων ),
- Τον βιαστή και αιμομίκτη της κόρης του, αλλά και κουμπουροφόρο κομματάρχη του τοπικού βουλευταρά ( περιοχή Λαμίας ),
- Τον αρχαιοκάπηλο “αγρότη” , που πάντα έδινε κάτι από αυτά που έβρισκε στους διευθυντές δύο καταστημάτων μας ( και οι δύο πλέον δηλωμένοι συλλέκτες, αλλά πρίν από περίπου πέντε χρόνια) ( περιοχή κεντρικής Στερεάς ),
- Τον ξενοδόχο που πήρε το δάνειο από την ΕΤΒΑ, δεν πλήρωσε ποτέ καμία δόση αλλά την επόμενη Κυριακή δήλωσε ήδη ποιόν στηριζει με την ψήφο του… ( Νησιώτικη περιοχή )
- Την αδερφάρα που επέβαλε στο κατάστημά μας, σαν πελάτες, τα δύο πρόσφατα τεκνά του, ώστε να χρηματοδοτηθούν για την αγορά καραβιού που ήταν γνωστό ότι θα βούλιαζε αμέσως μόλις οριστικοποιούνταν η χορήγηση…..( περιοχή λεκανοπεδίου Αττικής )……………

Μπορώ να γράφω τρείς μέρες, αλλά έχει μπάλλα σε λίγο στην TV και αύριο έχω πρόβα και θέλω να κοιμηθώ νωρίς….

Φιλάκια

Fleur de femme

Θα μπορούσα να πώ ότι για το “ασθενές φύλο” δεν έδειχνα πάντα ιδιαίτερη αδιαφορία.
Άλλο αυτό όμως, και άλλο το ενδιαφέρον που δείχνουν με leur creations de maitrise, οι διάφoροι επαμφοτερίζοντες διεθνείς μόδιστροι, όταν ακριβώς και επιμόνως, ξεφτιλλίζουν, γελοιοποιούν και αλλοτριώνουν την ( όποια ) γυναικεία γοητεία.
Eπισυνάπτω τρείς καρναβαλικές προσεγγίσεις “δήθεν” αισθητικής γαι την δική σoυ ενημέρωση
( και θα ακολουθήσουν και άλλες μελλοντικά ) και μία τέταρτη ( συμπτωματικά επώνυμη ) για το πώς αντιλαμβάνομαι το “fleur de femme”……..
Enjoy

History of the Joke

Σε ένα chain mail έλαβα ένα ανέκδοτο
Μετά την ερωτική πράξη, ο εραστής ρωτάει (ανόητα ως συνήθως οι εραστές!):
- Σ’ άρεσε αγάπη μου;
- Σαν ταινία του Αγγελόπουλου ήταν, απαντάει εκείνη.
- Δηλαδή; Ξαναρωτά εκείνος. Εννοείς ότι είχε μεγάλη διάρκεια και πάω για χρυσό φοίνικα;
- Οχι, του λέει, εκείνη εννοώ..
(παρολίγο να πει “ότι δεν κατάλαβα τίποτα!!” αλλά οι σκοπιμότητες τώρα…)
εννοώ, ότι ήταν άψογο τεχνικά, είχε διακριτική διάρκεια, ενελλαγές ταχυτήτων και φινάλε που σε εμπνέει, ώστε να περιμένεις την επόμενη ταινία……….

Έτσι θυυμήθηκα τους Monty Python και ένα σπάνιο επεισόδιο από το Live At The Hollywood Bowl, ας το απολαύσομε στο You Tube

Nα μήν βοηθάει και ο Μπουλέζ….

Το Σάββατο το βράδυ είχα να πάω στην.. αριστερίωση ( εγώ δεν πάω ποτέ σε δεξιώσεις ) ενός φίλου Μιχάλη και ετοιμάζοντας για δώρο του, δύο CDάκια στο PC μου , έβαλα Mezzo και πέφτω σε μάθημα που έκανε ο Πιέρ Μπουλέζ.
Ένας συμπαθέστατος κύριος με την γραββατούλα του και το κουστουμάκι του σε ένα, τίγκα, αμφιθέατρο κάπου στην Γαλλία και με “ορχήστρα” αλλεπάλληλες τριάδες ήτοι: Τρία πιάνα ,
τρία σέτς ντραμς, ένα σέτ κοίλων κυμβάλων της Καραϊβικής , τρία ξυλόφωνα και τρείς άρπες.
Βάλε τώρα εσύ με το μυαλό σου, το μέρος με τίτλο “Stroboscorie” ( προσοχή όχι stra , αλλά stro ) και με το προηγούμενο να ονομάζεται ” σύνδρομο Παυλώφ ” να τυγχάνει επεξήγησης από τον συνθέτη ότι μία συγκεκριμένη νότα την ” deplace d’un piano a l’autre “.
Τι λέ ρε μεγάλε έπαθα την πλάκα μου, είσαι φοβερός να ούμ. Δε μας λές τώρα, εντάξει την ντεπλάσαρες, τεράστιε, πώς την ξαναγυρίζεις πίσω έέέ ;;
Να, με κάτι τέτοια, με πιάνει η μελαγχολία και η αμφιβολία.
Θα έπιανε καλή απόδοση την επομένη ο Καραγκούνης (;;) , ή θα μας έπαιρναν φαλάγγι οι γάβροι;
Και να μήν βοηθάει και ο Μπουλέζ….

Άντε φιλάκια

Γ.