Ποτέ δεν θα ήταν πιο επίκαιρο το θέμα και το θέαμα από το θίασο του Ελεύθερου Θεάτρου απο τα δρώμενα τώρα, στην αγαπημένη μας χώρα, της φαιδράς αειθαλούς πορτοκαλέας..
Το πρόγραμμα είναι από την ομώνυμη παράσταση του 1987 σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή,
“Γελάς Ελλάς αγελάς” δηλαδή ” Γελάς Ελλάδα αγελάδα”

Ηταν καλοκαιρινή επιθεώρηση που είχε ανέβει στο Πάρκ, σε μία από τις τελευταίες εμφανίσεις ( μελών πλέον ) του “θρυλικού”
ΕλευθέρουΘεάτρου….
Για την ανάμνηση, επισυνάπτω τις δύο σχετικές φωτογραφίες και σχολιάζω αυτήν με τον θίασο…..
Αρκετοί και αρκετές κομψότεροι απ’ότι σήμερα…και δύο που έχουν “φύγει”…..
Μπροστά λοιπόν, φάτσα – φόρα, ο Γιάννης Φέρτης…. Πίσω του και στην πρώτη σειρά, από αριστερά οι κυρίες : Ελένη Κούρκουλα, Μίνα Αδαμάκη, Δήμητρα Παπαδοπούλου, Μίρκα Παπακωνσταντίνου και Βάνα Παρθενιάδου.
Στην επόμενη σειρά : ο Θανάσης Βαλτινός, ο Μίμης Χρυσομάλλης, οι κυρίες Ελένη Κρίτα και Κλαίρη Κατσαντώνη ( και οι δύο , αγνώστων λοιπών στοιχείων….) και ο Βλάσσης Μπονάτσος ….
Και τέλος ο Βασίλης Κούκουρας ( μάάλιστα – μάάλιστα ,τότε καλός φίλος του Σταμάτη πριν γίνει Πανελλήνια τηλεοπτική personna σαν φίλος του Ρώμα….) ο Σταμάτης Φασουλής, ο (για μένα άγνωστος) Μάϊκ Νικολάτος και ο Γιάννης Μπέζος.

Και αν παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι…

Les black Jack

“Ξαναπαίζω μπάλα” την ερχόμενη Κυριακή
21 Μαρτίου 2010
στο Art Gallery cafe ( ακριβώς πίσω από το
Ασκληπιείο Βούλας ) . Αρχίζουμε 22:15 και
τερματίζουμε μετά από 2 ώρες και ένα τέταρτο.
Εξαιρετικό περιβάλλον και για ποτό και για φαγητό.

Φιλιά

Γιώργος

Event of 21-3-2010

Βάζει τα κλάματα η ταμίας, απομακρύνεται από το γκισέ και πηγαίνει στο διευθυντή της.

- Και αυτή η πουτάνα σας τυραννάει ε; Χίλια συγνώμη
Δεν γινόταν βέβαια  στην Τράπεζα   ακριβώς έτσι!
Εξυπακούονταν όμως το γλείψιμο προς τον ελευθεριάζοντα Έλληνα επιχειρηματία….
(αυτόν που τα βρήκε από τον μπαμπάκα του και πρίν τα χάσει, ξοδέψει,διαλύσει, αγόραζε
“κύρος” και “αναγνώριση” από τους διευθυντές των καταστημάτων….).
Εν ονόματι της “προσελκύσεως και συντηρήσεως” της πελατείας, πάρα πολλοί από εμάς,
χάσαμε έστω και για μία φορά, για μία στιγμή, την προσωπική μας αξιοπρέπεια….
Κατάφερα να απαλλαγώ από αυτό το μίασμα και προσπάθησα για πάνω από το μισό της καριέρας μου,
να δημιουργήσω ένα περιβάλλον καλής εξυπηρέτησης του καθημερινού φυσιολογικού Έλληνα πελάτη.
Εν τούτοις, και κατά την “εφαρμογή των νέων διαδικασιών” ήμουν υποχρεωμένος να κάνω τον μαλάκα
για τους μεγαλοπελάτες των καταστημάτων στα οποία έκανα εφαρμογή, όπως :
- Τον μαστρωπό κοριτσιών της περιοχής, που τα “διαχειρίζονταν” στην Θεσσαλονίκη ( περιοχή Ιωαννίνων ),
- Τον βιαστή και αιμομίκτη της κόρης του, αλλά και κουμπουροφόρο κομματάρχη του τοπικού βουλευταρά ( περιοχή Λαμίας ),
- Τον αρχαιοκάπηλο “αγρότη” , που πάντα έδινε κάτι από αυτά που έβρισκε στους διευθυντές δύο καταστημάτων μας ( και οι δύο πλέον δηλωμένοι συλλέκτες, αλλά πρίν από περίπου πέντε χρόνια) ( περιοχή κεντρικής Στερεάς ),
- Τον ξενοδόχο που πήρε το δάνειο από την ΕΤΒΑ, δεν πλήρωσε ποτέ καμία δόση αλλά την επόμενη Κυριακή δήλωσε ήδη ποιόν στηριζει με την ψήφο του… ( Νησιώτικη περιοχή )
- Την αδερφάρα που επέβαλε στο κατάστημά μας, σαν πελάτες, τα δύο πρόσφατα τεκνά του, ώστε να χρηματοδοτηθούν για την αγορά καραβιού που ήταν γνωστό ότι θα βούλιαζε αμέσως μόλις οριστικοποιούνταν η χορήγηση…..( περιοχή λεκανοπεδίου Αττικής )……………

Μπορώ να γράφω τρείς μέρες, αλλά έχει μπάλλα σε λίγο στην TV και αύριο έχω πρόβα και θέλω να κοιμηθώ νωρίς….

Φιλάκια

Σε ένα chain mail έλαβα ένα ανέκδοτο
Μετά την ερωτική πράξη, ο εραστής ρωτάει (ανόητα ως συνήθως οι εραστές!):
- Σ’ άρεσε αγάπη μου;
- Σαν ταινία του Αγγελόπουλου ήταν, απαντάει εκείνη.
- Δηλαδή; Ξαναρωτά εκείνος. Εννοείς ότι είχε μεγάλη διάρκεια και πάω για χρυσό φοίνικα;
- Οχι, του λέει, εκείνη εννοώ..
(παρολίγο να πει “ότι δεν κατάλαβα τίποτα!!” αλλά οι σκοπιμότητες τώρα…)
εννοώ, ότι ήταν άψογο τεχνικά, είχε διακριτική διάρκεια, ενελλαγές ταχυτήτων και φινάλε που σε εμπνέει, ώστε να περιμένεις την επόμενη ταινία……….

Έτσι θυυμήθηκα τους Monty Python και ένα σπάνιο επεισόδιο από το Live At The Hollywood Bowl, ας το απολαύσομε στο You Tube

Το Σάββατο το βράδυ είχα να πάω στην.. αριστερίωση ( εγώ δεν πάω ποτέ σε δεξιώσεις ) ενός φίλου Μιχάλη και ετοιμάζοντας για δώρο του, δύο CDάκια στο PC μου , έβαλα Mezzo και πέφτω σε μάθημα που έκανε ο Πιέρ Μπουλέζ.
Ένας συμπαθέστατος κύριος με την γραββατούλα του και το κουστουμάκι του σε ένα, τίγκα, αμφιθέατρο κάπου στην Γαλλία και με “ορχήστρα” αλλεπάλληλες τριάδες ήτοι: Τρία πιάνα ,
τρία σέτς ντραμς, ένα σέτ κοίλων κυμβάλων της Καραϊβικής , τρία ξυλόφωνα και τρείς άρπες.
Βάλε τώρα εσύ με το μυαλό σου, το μέρος με τίτλο “Stroboscorie” ( προσοχή όχι stra , αλλά stro ) και με το προηγούμενο να ονομάζεται ” σύνδρομο Παυλώφ ” να τυγχάνει επεξήγησης από τον συνθέτη ότι μία συγκεκριμένη νότα την ” deplace d’un piano a l’autre “.
Τι λέ ρε μεγάλε έπαθα την πλάκα μου, είσαι φοβερός να ούμ. Δε μας λές τώρα, εντάξει την ντεπλάσαρες, τεράστιε, πώς την ξαναγυρίζεις πίσω έέέ ;;
Να, με κάτι τέτοια, με πιάνει η μελαγχολία και η αμφιβολία.
Θα έπιανε καλή απόδοση την επομένη ο Καραγκούνης (;;) , ή θα μας έπαιρναν φαλάγγι οι γάβροι;
Και να μήν βοηθάει και ο Μπουλέζ….

Άντε φιλάκια

Γ.